Lieve Irene,

Jaja die decembermaand…het doet wat met mij als diabeet. Jij hebt je er, als ik het zo lees, tot nu toe goed doorheen geslagen. Bij mij zijn de witte chocoladeletters, de kruidnoten taart en het gevulde speculaas inmiddels de deur uit (of mijn lijf uit…;-)) Qua suikers was dit geen best weekje. Al die extra koolhydraten schopten mijn bloedsuikers compleet in de war, met als gevolg langere tijden een wat hogere bloedsuiker. Daarnaast had ik veel meer insuline nodig voor mijn standaard-food als ontbijt en lunch. Afgelopen week was het dus weer even het zoeken naar een ritme qua voeding en insuline. Maaaaaar wat als een paal boven water staat, is dat ik genoten heb van de Sint-dagen. Quality time met onze families én met lekker eten. Ja. Ik kijk terug op een hele fijne tijd, zonder spijt. Op naar de kerst voor nog meer van dit soort momenten.

Daar voorzie ik overigens niet heel veel koolhydraatstress want je kunt het met kerst zo gek maken als dat je zelf wilt. Dus wij houden het voornamelijk op vlees, groente en fruit. Oké en natuurlijk de nodige wijn en borrelhapjes. Dus het is wel wat koolhydraatrijker dan een gemiddelde doordeweekse dag. Maar goed, ik heb in ieder geval nog geen stress. Hoe gaat dat bij jou? Al kerst-koolhydraat-stress?

Ik ren intussen gewoon vrolijk (nou ja de ene keer wat vrolijker dan de andere keer) drie keer per week door de straten van Middelburg door om dichterbij mijn doelen voor volgend jaar te raken. In het kader van ‘Help Bea rennend de winter door’, heb ik namelijk mijn pijlen gericht op de 10km van de CPC in Den Haag. Die is in maart. Ik heb mij nog niet ingeschreven, houd nog even een slag om de arm maar ik moet zeggen…het gaat goed! Als ik zo doorga, dan moet ik halverwege maart op de 10km zitten, volgens mijn hardloop-schema. En dus zou die CPC haalbaar moeten zijn. In het verleden heb ik mij al diverse malen ingeschreven voor de CPC en heb ik ‘m steeds niet gelopen. Dat wil ik voorkomen, dus ik train nog even een paar weken door en beslis begin 2019 of ik het aandurf 😉

De 10km van Rotterdam vond ik afgelopen jaar super om te lopen. Voor mij was dat mijn eerste 10km die ik ooit gelopen heb. Heel bijzonder! Al die aanmoedigingen langs de kant, hielpen mij echt de laatste kilometer door. Dat was dan ook gelijk mijn snelste kilometer van die run! Ja…wat een geweldige middag was dat! Als ik de CPC heb gelopen dan zal de uitdaging er niet meer zijn (alhoewel…een 10km ren ik écht niet zo maar) Het lijkt mij heel gezellig om dat samen met jou te doen. Dus ik ga me gewoon inschrijven!

Leuk he die stemmingswisselingen bij een hypo? Toevallig had ik ook een venijnige laatst. Ik kwam thuis van werk, ben gaan hardlopen en gaan douchen en moest daarna nog koken. Ik voelde al dat ik laag zat maar ga stug door met het snijden van de prei. Vervolgens stapt vriendlief binnen, blij om thuis te komen en enthousiast om mij weer te zien. (jaja echt waar). Ik zit natuurlijk laag en heb er al een halve avond opzitten en moet nog koken. Ik kan je zeggen: ik was niet zo vrolijk en enthousiast als hij op dat moment. Ik stampvoette richting de kast vergezeld van deze hartstochtelijke beschreeuwde quote: IK KAN HIER OOK NIETS VINDEN. WAAR LIGGEN IN GODSNAAM DE OVENSCHALEN NU WEER?

Het mooie is dat de BF altijd kalm en rustig blijft en mij dan ook gepast van repliek diende: ‘In het tussenstuk van het dressoir. Waarom doe je nu zo boos?’

Dit antwoord raakte bij mij helemaal de spreekwoordelijke gevoelige snaar waardoor ik ontplofte: ‘IK ZIT GEWOON LAAG.’ Terwijl ik het zeg/schreeuw, besef ik mij zelfs ook nog dat ik dit niet moet zeggen en het ook gewoon kan uitleggen. Fijn dat besef. Maar ik zou er ook iets mee moeten doen. Bij mij is het deels de suiker maar ook echt wel deels de aard van het beestje. Ben ik blij, dan merk je het…ben ik geïrriteerd of boos…ook dan zal het je niet ontgaan 😉

En nu was ik stiekem ook een beetje geïrriteerd dat mijn halve avond al voorbij was en ik ook nog moest koken, terwijl mijn lichaam schreeuwt om eten. En ik eigenlijk niets extra’s wilde eten. Omdat ik net gelopen had, aan het koken was en gewoon geen honger had.

Na mijn escapade en de relatief rustige uitleg die volgde, had de BF ook nog de passende oplossing: ‘dan neem je toch wat Dr. Pepper?’ En zo geschiedde. Vervolgens was het een half uurtje later weer pais en vree, waren de bloedsuikertjes weer op niveau en zaten we heerlijk te eten van mijn lowcarb prei-schotel.

Tsja. Waar waren we toch zonder onze rustige, begripvolle mannen? Hoewel het wellicht geoorloofd is, vind ik dat wel vervelend. Hoe begripvoller de reactie, hoe schuldiger ik mij voel. Goh. Tweede brief aan jou, tweede aandachtspuntje ontdekt. Verder ben ik best leuk hoor :-p

Komende week staat er trouwens iets spannends op het programma voor mij: ik ga voor het eerst naar mijn nieuwe internist hier in Zeeland. Ik ben heel benieuwd. Na 14 jaar een nieuwe. Een totaal onbekende. Gaat ze mij en mijn diabetes-verleden veroordelen? Gaat ze mij op alle complicaties wijzen? Gaat ze mij de pomp aanpraten?

Het zal mij benieuwen. Ik houd je op de hoogte!

Liefs, Bea

Leave a comment