Ik heb 5 maanden nodig gehad om bij te komen van 2018. Het was een heftig en bijzonder jaar. Een waarin ik veel mensen heb mogen begeleiden, fantastische resultaten heb mogen boeken maar ook het jaar waarin ik mijzelf totaal ben kwijt geraakt.

En nog ben ik niet waar ik wil zijn. 

Ik ben niet zo van het opgeven en kan mij volledig verliezen in het helpen van anderen, ten koste van mijzelf. De spanning die het met zich meebracht om FWD groter te maken heb ik, achteraf gezien, onderschat. Iedere keer vertelde ik mijzelf dat ik een bijdrage wilde leveren aan de diabetesgemeenschap, dat ik weet hoe het ook kan en dat ik vind dat de artsen te weinig houvast bieden. Het kon ook anders en ik ging het laten zien.

Maar ik vergat mijzelf. Mijn diabetes en mijn eigen gemoedstoestand. Ik kon allang niet meer maar wilde niet opgeven. Opgeven is voor zwakkelingen en ik ben toch zeker geen zwakkeling?!

'Ik ben toch zeker geen zwakkeling?'

Totdat ik letterlijk nergens zin meer in had, ik niet meer wist wat ik vond en ik iedere avond om half 7 al in bed wilde liggen. Mijn bloedsuikers waren all over the place en daarmee ook mijn energieniveau. Ik was op, leeg en mentaal blanco. Alles op de automatische piloot doen is niet hoe ik het had bedacht. Ik MOEST wel voor mijzelf kiezen en de stekker uit FWD trekken. Al dan niet tijdelijk.

De eerste maanden van dit jaar voelden als een opluchting. Ik nam mijn rust. Ging wandelen, fietsen, schrijven en fotograferen. Even geen social media, niet continu Whatsappen, DM’s bekijken of op de socials reageren. Ik hervond mijn oude passie fotograferen en liep dagen door vreemde steden met een camera in mijn hand. Ik vond het heerlijk.

Maar het was niet alleen maar rust en tot mezelf komen. Er zijn dagen geweest van enorme huilbuien, extreme vermoeidheid en lusteloosheid. Momenten van in de spiegel kijken en intens verdriet voelen.
Ik worstelde met mijn ‘oude’ ik. Mijn dagen moesten zo productief en efficiënt mogelijk zijn en het liefst sportte ik 4 tot 6x per week. Bij vlagen vroeg ik nog steeds teveel van mijzelf en werd ik keihard terug gefloten.

'Hallo nieuwe plannen! Maar wel op een rustiger tempo'

En nu ben ik alweer 5 maanden verder na het nemen van ‘het besluit’. Hoe gek het ook klinkt, ik begin nu pas het gevoel te krijgen dat ik mezelf leer kennen. De angsten die ik had zijn verminderd en ik durf mijzelf meer te accepteren.

Dankzij mooie gesprekken met lieve vriendinnen, steun van de liefste en een hoop zelfanalyse durf ik oude patronen wat meer los te laten en te accepteren dat het ook goed is, hoe het nu is. De energie komt langzaamaan weer terug en daar ben ik blij om. Ik heb eindelijk weer zin om dingen te doen en te ondernemen.

Nog steeds ben ik van mening dat artsen te weinig houvast bieden en dat ze enkel kijken naar de cijfers. Ze hebben 15 min per patiënt, 15 minuten waarin besproken moet worden hoe het gaat, wat je voelt en wat je eraan kunt doen. Een levensstijl wordt zijdelings of kort besproken. En dat frustreert mij want DT1 mag dan niet te genezen zijn, met een aanpassing in levensstijl is al zóveel te bereiken.

Dus nu de energie weer langzaamaan terugkomt, pak ik ook mijn project weer op: een bijdrage leveren aan de diabetescommunity door middel van een alles omvattende app. De app die gepersonaliseerde voedingsschema’s maakt, trainingsschema’s bevat en waarin je ook jouw gegevens kunt loggen. De planning is om de app op 1 september te lanceren en ik heb er ontzettend veel zin in!

I needed 5 months to recover from 2018. It was a fierce and special year. One in which I have been able to guide many people, have had fantastic results, but also the year in which I completely lost myself.

And yet I am not where I want to be.

I am not so keen on giving up and can completely lose myself in helping others, at the expense of myself. In retrospect, I underestimated the tension that it involved in making FWD bigger. Every time I told myself that I wanted to make a contribution to the diabetes community, that I know how it can be done and that I think the doctors offer too little support. It could also be different and I started to show it.

But I forgot myself. My diabetes and my own state of mind. I was no longer able to give up but did not want to give up. Giving up is for weaklings and I am certainly not a weakling, right ?!

'I am certainly not a weakling, right?'

'Time for new plans! But this time not on full speed.'

Leave a comment